ده چیز
ده چیز است که تباه و بدون فایده می گردند :
۱- علمی که بدان عمل نشود. ۲- عملی که در آن اخلاص و اقتداء به سنت پیامبر صلى الله علیه و سلم نباشد. ۳- ثروتی که از آن بهره ای گرفته نشود، و گردآورنده اش نه در دنیا از آن بهره گرفته و نه برای آخرت پیشاپیش بفرستد. ۴- قلبی که از محبت، اشتیاق و انس به خداوند خالی باشد. ۵- بدنی که از عبادت و خدمت تهی باشد. ۶- محبتی که به رضای محبوب و فرمانبری از وی (الله تعالى) بسته نباشد. ۷- وقت و زمانی که از دریافتن فرصت ها یا به غنیمت بردن کار نیک یا قرب و نزدیکی به خداوند بازماند. ۸- فکری که در اندیشه ی بیهوده صرف گردد. ۹- خدمت کسی که خدمت به او تو را به خداوند نزدیک نگرداند و برای دنیایت نیکی به ارمغان نیاورد. ۱۰- ترس از کسی یا امید به کسی که سرنوشتش به دست خداوند بوده و در دستان او اسیر است و نفع و ضرر، مرگ و زندگانی و رستاخیز خویش را به دست ندارد. و بزرگ تر از همه ی این تباه سازی ها از دست دادن دو چیز است که اساس بقیه ی موارد می باشند: ضایع گردانی قلب و تباه ساختن وقت و زمان. چنانکه تباه کردن قلب با ترجیح دادن دنیا بر آخرت و تباه ساختن زمان با آرزوهای بسیار رخ می دهد. بنابراین هرچه تباهی و فساد است در پیروی از هوا و هوس و آرزوهای بلند و دراز نهفته است. و هرچه نیکی و صلاح است در پیروی از هدایت و آمادگی برای ملاقات پروردگار جمع است.
برگرفته از سایت جوانان اهل سنت چابهار
